ภาพบางภาพตรงหน้า ก็มีเรื่องราวที่เรามองไม่เห็นอยู่มากมาย

ไอ้ดำ
sony cybershot
auto

ฉันไม่ได้เห็นมันตอนเกิด แต่มันเดินทางมาหาฉันในช่วงท้ายๆ ของชีวิต
"ไอ้ดำ" ที่คนในซอยหมู่บ้านของฉันเรียกกันเป็น หมาจรจัด
มันหลงมาที่บ้านของฉันได้ เพราะตามกลิ่นหมาตัวเมียมาในฤดูผสมพันธุ์
แล้วก็ไม่ยอมไปไหนอีกเลย

ฉันมีกล้องเล็กๆ พกติดตัว แต่ถ่ายรูปของมันไม่บ่อยนัก
ด้วยเหตุผลที่ว่า เอาไว้วันหลังค่อยถ่ายแล้วกัน...
มีเพียงรูปนี้ ที่ฉันถ่ายไว้เล่นๆ และย่อภาพเล็กจิ๋วเก็บเอาไว้
จากนั้น ก็ไม่ได้สนใจจะถ่ายรูปมันไว้อีกเลย

จนกระทั่งวันนี้ เมื่อตื่นนอนแล้วเดินลงไปข้างล่าง
แม่ก็หันมาบอกฉันว่า ไอ้ดำมันตายแล้วนะ...
ฉันทำได้เพียงขมวดคิ้ว ยืนงงๆ แล้วมองไปยังที่ที่มันเคยนอน
ไอ้ดำ ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว คุณลุงข้างบ้านของฉัน เอาศพของมันไปฝังไว้เรียบร้อย

ฉันเดินกลับมา เปิดคอมพ์ แล้วไล่หารูปของมัน
มีเพียงรูปเล็กๆ รูปนี้เพียงรูปเดียว
ฉันคงไม่มี "วันหลัง" เอาไว้ถ่ายรูปของมันอีกตลอดกาล...

การจากลา มักมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสมอ
แต่แม้จะรู้ความจริงข้อนี้ คนเราก็มักจะหลงลืมและคิดว่าคงยังไม่ถึงเวลานั้น
เรามักเผลอปล่อยปละละเลยเวลาให้ผ่านไป คอยผัดวันประกันพรุ่งให้กับสิ่งที่เราอยากทำ
จนในที่สุด เราก็ไม่ได้ทำ และไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว...

มองรูปไอ้ดำรูปเดียวที่มีอยู่ ในใจอธิฐานให้มันหลับสบาย
และนึกขอบคุณมัน ที่ทิ้งบทเรียนสุดท้ายให้ฉันในวันจากไป
ฉันจะเริ่มลงมือทำในสิ่งที่อยากทำตอนนี้
บอกรักคนที่รักในตอนนี้
มอบสิ่งดีๆ ให้คนใกล้ตัวในตอนนี้

เพราะถ้ามัวแต่รอคอยวันหลัง
"วันหลัง" นั้น อาจไม่มีทางมาถึง...