ภาพบางภาพตรงหน้า ก็มีเรื่องราวที่เรามองไม่เห็นอยู่มากมาย

ผีเสื้อที่เกาะกูด
sony cyber shot โหมด auto

มันช่างกล้านะ...
ฉันคิดในใจเมื่อผีเสื้อตัวนี้บินมาเกาะที่นิ้วของฉันอย่างไม่รู้สึกยินดียินร้าย ในขณะที่ฉันนั่งรอเพื่อนๆ อยู่บนโขดหินใกล้ๆน้ำตกที่เกาะกูด
เพื่อนๆ กำลังเล่นน้ำกัน แต่ฉันไม่ได้เล่น
เพราะเป็นคนกลัวการปีนน้ำตกมาแต่ไหนแต่ไร

หลังจากใช้อีกมือหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพผีเสื้อตัวนั้น ฉันก็ค่อยๆ เลื่อนมือเข้ามาจนเกือบติดใบหน้า ดวงตาสองข้างจ้องมองมันใกล้ๆ แต่ผีเสื้อตัวนี้ก็ยังคงเดินเล่นอยู่บนนิ้วของฉันอย่างไม่หวาดกลัว...
มันคงไม่รู้ว่า นิ้วที่มันเกาะอยู่เป็นนิ้วของมนุษย์
ถ้าหากมันเกาะผิดคน มันอาจจะถูกบีบตายคามือไปแล้ว
มันคงไม่รู้จัก "มนุษย์" สินะ ฉันอมยิ้ม แล้วคิดในใจ...

ฉันเคยเห็นลูกหมาตัวหนึ่งในไม่กี่เดือนหลังจากวันที่มันเกิด
ลูกหมาตัวนั้นกระดิกหางแล้วเข้ามาเลียเมือฉันอย่างไม่กลัวเกรง มันน่ารัก ซุกซน และดูเหมือนจะอยากเรียนรู้สิ่งต่างๆ ในโลกนี้ด้วยหัวใจที่เปิดกว้างและปราศจากความกลัว
หนึ่งปีผ่านไป...
ฉันได้เจอหมาตัวนั้นอีกครั้ง คราวนี้มันเติบโตเป็นหมาหนุ่ม หากแต่มันขี้กลัว
ไม่กล้าเข้าใกล้มนุษย์
ไม่กล้าให้มนุษย์แตะต้องตัวของมัน...

"มันเคยโดนตีอยู่บ่อยๆ น่ะ เลยรู้ว่าไม่น่าเข้าใกล้คน"
เป็นเหตุผลที่ฉันได้ยินจากคนที่มองเห็นการเติบโตของเจ้าหมาตัวนั้น
มันโดนคนตี มันเลยกลัวคน...
มันรู้แล้วว่าคนทำร้ายมันได้ มันเลยวิ่งหนี

เมื่อตอนเด็กๆ ฉันชอบใช้ราวบันไดมาเป็นไม้ลื่นอยู่เป้นประจำ
เด็กๆ ด้วยกันไม่เคยมองว่ามันอันตราย มีแต่ผู้ใหญ่เท่านั้นแหละที่คอยมาห้าม
ลองย้อนคิดกลับไปเล่นๆ
ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่า หัวฟาดพื้นเลือดออกในสมองเป็นยังไง
ไม่รู้หรอกว่าแขนขาหักมันจะต้องทรมานและเข้ารับการรักษานานแค่ไหน
เพราะไม่รู้ ก็เลยกล้าที่จะทำอะไรแผลงๆ แบบนั้น...

- -

เป็นเวลานานจนฉันถ่ายรูปมันได้ทุกมุม ฉันจึงสะบัดมือให้ผีเสื้อตัวนั้นบินออกไป
ย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองที่ไม่กล้าปีนน้ำตกไปเล่นกับเพื่อนๆ เพราะความกลัว
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนที่ยังไม่ "รู้มาก" กับโลกดวงนี้
ป่านนี้ฉันคงไปเล่นน้ำตกกับเพื่อนๆ แล้วสินะ

ว่าแล้วก็ส่ายหัวกับตัวเอง
หลายๆ เรื่องในชีวิตนี้
ถ้าเรา ไม่รู้ เราอาจจะใช้ชีวิตสนุกกว่านี้ก็ได้นะ

edit @ 2 Feb 2008 10:14:26 by ภาพตรงหน้าที่มองไม่เห็น

edit @ 2 Feb 2008 23:06:22 by ภาพตรงหน้าที่มองไม่เห็น