ภาพบางภาพตรงหน้า ก็มีเรื่องราวที่เรามองไม่เห็นอยู่มากมาย

นกพิราบในสนามหลวง
canon eos 33
รูรับแสง 5.6 ชัตเตอร์สปีท 60

ท่ามกลางนกพิราบหมู่มาก มันยืนอยู่นอกกลุ่มตัวเดียวนิ่งๆ
ฉันหยุดยืนมองมันอีกทอดหนึ่งก่อนจะยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพมันไว้อย่างใจเย็น
แม้จะถ่ายภาพมันบรรจุลงบนแผ่นฟิล์มเรียบร้อยแล้ว มันก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

ยืนอย่างโดดเดี่ยว...
และดูเหมือนเป็นตัวเดียว ที่ไม่เป็นหนึ่งเดียวกับกลุ่ม

นิทานสำหรับเด็กเรื่องหนึ่ง สอนว่า...
ไม้เล็กๆ แท่งเดียว สามารถหักได้โดยง่าย
แต่หากนำไม้เล็กๆ หลายแท่งมารวมกัน ต่อให้ใช้พลังแค่ไหนก็หักไม่สำเร็จ
ดังนั้น คนเราต้องสามัคคีกันเข้าไว้ เหมือนไม้เล็กๆ ที่รวมตัวกันจนไม่มีใครทำลายได้

แต่แม้นิทานเรื่องนี้จะถูกเล่าต่อกันมาซ้ำๆ กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
มนุษย์ที่ยืนอยู่รวมกลุ่มในโลกเดียวกัน
ก็ยังก่อสงคราม และทำร้ายกันอยู่เสมอ...

อาจเพราะมนุษย์แตกต่างจากไม้
แค่การยืนอยู่รวมกันเป็นกลุ่มจึงไม่ช่วยอะไร
ถ้าหากว่าจิตใจของแต่ละคนไม่ได้คิดเห็นตรงกัน
และยังแย่งชิงเอาเป้าหมายที่ตัวเองต้องการ
มากกว่าเป้าหมายที่มีร่วมกัน

การแข่งกีฬาเชื่อมความสัมพันธ์ ไม่อาจก่อให้เกิดความสามัคคีได้
หากนักกีฬาแต่ละคนยังต่อสู้แย่งจะเอาเหรียญทองอย่างเอาเป็นเอาตาย
การรวมกลุ่มกันประท้วงอาจเป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่ง
เมื่อคนที่ดั้นด้นเดินทางไกลมาจากดินแดนต่างๆ
มารวมตัวกันอยู่ที่นั่น เพราะอยากได้เงิน
มากกว่าเพราะอยากให้สังคมไปเป็นอย่างที่ปากกำลังร้องประท้วง

มันคงไม่มีความหมายอะไร ถ้าเราจะบอกลูกหลานของเราว่าความสามัคคีเป็นสิ่งที่ดี
ในขณะที่ผู้ใหญ่แสดงความสามัคคีให้เด็กเห็นด้วยการไปยืนรวมกันเป็นกลุ่มๆ แต่ไม่เอาหัวใจไป
มันจะง่ายกว่าไหม ถ้าเรายังใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน
แต่สอนลูกหลานว่า ความสามัคคีที่แท้จริงไม่ใช่การเอาตัวเองไปยืนรวมกันเยอะๆ
แต่เพียงการใช้หัวใจรวมเป็นหนึ่งเดียว...
เชื่อในสิ่งเดียวกัน...
รักในสิ่งเดียวกัน...
และตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะช่วยกันทุ่มเทเพื่อเป้าหมายดีๆ ที่มีร่วมกัน...

เหตุการณ์สึนามิในปี 2547
ประชาชนชาวไทยนับล้าน พากันส่งเงิน ส่งแรง และส่งใจไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย
โดยหวังในเป้าหมายเดียวกัน
คือให้เพื่อนร่วมใลกปลอดภัย หรืออย่างน้อยก็มีร่างกายกลับไปสู่ดินแดนที่เป็นบ้าน
ไม่ใช่ทุกคนที่ไปยืนรวมตัวกันอยู่ในที่เกิดเหตุ
แต่พลังความสามัคคีในตอนนั้นกลับแข็งแกร่งจนเป็นที่กล่าวขานไปทั่วโลก

ไม่นานหลังจากฉันยืนมองนกพิราบผู้โดดเดี่ยวตัวนั้น
สองเท้าเล็กๆ ของมันก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปรวมตัวกับฝูง ก่อนที่จะกลืนหายไป
ความเป็นหนึ่งเดียว อาจดูเหมือนจะง่ายดายแค่เพียงมันก้าวเข้าไปในกลุ่ม
แต่มันจะมีประโยชน์อะไร
ถ้ามันเป็นเพียงการเดินเข้าไป แต่ไม่ได้พาหัวใจเข้าไปด้วย

ถ้าหากเมื่อนกพิราบฝูงนั้นเริ่มกางปีกบิน
ในขณะที่นกส่วนหนึ่งเลือกบินไปทางซ้าย
แต่ยังมีนกอีกบางส่วนคิดอยู่เสมอว่าอยากบินไปทางขวา 
ความสามัคคี ก็คงมีค่าเท่ากับศูนย์...

edit @ 4 Jan 2008 12:52:47 by ภาพตรงหน้าที่มองไม่เห็น