ภาพบางภาพตรงหน้า ก็มีเรื่องราวที่เรามองไม่เห็นอยู่มากมาย

เท่าที่พอจำได้
ก็มีอยู่สาม - สี่ครั้งเท่านั้นที่ฉันมีโอกาสได้ไปเยือนเด็กๆ เหล่านี้
ในจำนวนไม่กี่ครั้งที่ได้ไปเยือน
ฉันพบว่า เด็กๆ ดูมีความสุขดี ท่ามกลางชีวิตที่ผู้ใหญ่หลายคนลงมติว่าขาดแคลน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความร่าเริง ยังมีปรากฏให้เห็นอยู่เสมอ
แม้ว่าจะไม่เคยมีโอกาสแม้สักครั้ง ที่จะได้ไปเห็นรถไฟเหาะด้วยตาของตัวเอง

ฉันไม่กล้าตัดสินหรอกว่า รอยยิ้มที่ส่งมาให้พวกเรานั้นมีบาดแผลแบบไหนซ่อนอยู่หรือเปล่า
แต่ที่ฉันแน่ใจ ทุกรอยยิ้มนั้น เกิดมาจากหัวใจแท้ๆ
หัวใจที่ยังบริสุทธิ์ และมองโลกดวงนี้สวยงาม
รอยยิ้มที่เกิดจากความสุขง่ายๆ แค่ต่อแก้วในมือเป็นหุ่นยนต์เล่น
หรือแค่ได้เห็นหน้าตัวเองบนจอหลังกล้องดิจิตอลของคนแปลกหน้า

ภาพเด็กๆ ในสถานสงเคราะห์ที่มีความสุข
ทำให้ฉันหวนคิดถึงเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เคยรู้จัก...

ในวันพ่อแห่งชาติปีหนึ่ง
ทางโรงเรียนจัดงานวันพ่อ ให้เด็กๆ ได้กราบพ่อของตัวเอง
เด็กผู้ชายที่เพิ่งพูดได้ไม่นานคนนั้นถูกสอนให้แกล้งลืมว่าโรงเรียนมีงาน
ด้วยการได้รับอนุญาตจากผู้เป็นแม่ให้นอนตื่นสาย และไม่ต้องไปโรงเรียนในวันนั้น
เด็กชายผู้ยังไม่ค่อยรู้ความวิ่งมาพูดกับแม่ของเขาว่า...
เขาดีใจที่ตัวเอง "โชคดี" ไม่ต้องไปโรงเรียน เพราะเขาไม่มีพ่อ!

ผู้เป็นแม่ ฟังแล้วน้ำตารื้น
ส่วนฉัน ฟังเรื่องนี้แล้วรู้สึกวูบๆ อยู่ในหัวใจ
จะอีกนานแค่ไหนนะ ที่เด็กคนนั้นจะยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดี
โชคดีที่ถูกทอดทิ้ง...
โชคดีที่ไม่มีพ่อ...

มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้า
เมื่อคิดว่าถ้าเด็กเหล่านั้นเริ่มรู้ความมากขึ้น และเริ่มหวนคิดถึงการถูกทอดทิ้ง
รอยยิ้มเหล่านั้นจะค่อยๆ จางหายไป...
เมื่อวันหนึ่งที่ความสุขไม่ได้เกิดจากการต่อแก้วเป็นหุ่นยนต์อีกต่อไป
วันนั้น หัวใจดวงเดิมจะยังคงยินดีกับการเต้นอยู่ได้ต่อไปไหม ?